6. Always expect the unexpected

De reis verliep zoals verwacht... tot aan het laatste stukje. Maandagochtend waren we keurig om 6 uur op het vliegveld voor de vlucht Nairobi - Dar Es Salaam van 7u40. (Waarvan de taxichauffeur zei dat we dit in 3 uur met de auto hadden kunnen doen.) Onze koffers waren al ingeklaard op Schiphol en we hadden ook al een boardingcard. Dat scheelde 2 grote rijen. We gingen door een persoonlijke controle en de douane. En toen zagen we dat de vertrektijd van 7.40 u veranderde in 10.00 u. Dat was vervelend; we hadden best wat langer willen slapen. Maar er kwam geen boarding om 9.30 uur. Mensen werden ongeduldig. Wat was er aan de hand? Niemand die het wist. Kenya Airways communiceerde niet (goed). We zouden om 11 uur gaan. Iemand zou iets gezegd hebben tegen een aantal passagiers. Mensen daarachter vroegen: wat is er gezegd? Wat is er aan de hand? Wat gebeurt er? En iedereen praat iets door wat-ie van een ander gehoord heeft. Er zou geen piloot zijn. De piloot zou uit Mombasa moeten komen. Het vliegtuig zou kapot zijn. Sommige mensen gingen schreeuwen: ze hadden de hele nacht op het vliegveld gezeten en nu dit... Andere mensen gingen schreeuwen: iedereen moest rustig blijven, schreeuwen hielp niet... 12 uur vertrekken, maar om 11.30 u nog geen boarding. Inmiddels was de vlucht van de timetable verdwenen. 🫤 

Ondertussen hadden wij best leuke gesprekjes, met allerlei mensen uit de hele wereld. Het schept een band, dat wachten. Zo was de jongeman op de stoel naast ons een Tanzaniaanse chirurg, die naar een internationaal congres in De Doelen was geweest. Hij had zich gespecialiseerd in handchirurgie, een specialisme dat pas sinds 2 jaar in Tanzania bestaat.

Het gerucht ging dat we met een ander vliegtuig zouden gaan. Dat was eigenlijk bestemd voor Burundi. De hele meute dus naar die andere gate. Iemand - het zou de hoogste manager zijn - zei iets. Wat zegt-ie? Wat gaat er gebeuren? Naar Burundi? 10 minuten! Voor boarden? Yes! Free boarding? O jee, dat wordt vechten om onze plek met extra beenruimte.

Het geheel was inmiddels zo bizar dat ik er alleen maar om kon lachen. Dit tot ongeloof van een Brit; waarom was ik vrolijk!? Kenya Airways noemt zich the pride of Africa. Nou, hij vond het een totale schande! Voor Kenia. En voor heel Afrika!

Na een half uur gingen we boarden. Het vliegtuig ging inderdaad naar Burundi maar zou dat via Dar Es Salaam doen. De Brit constateerde dat er in ieder geval een piloot in de cockpit zat. Om 13.00 uur vertrokken we. Wij zaten op de plekken de we hadden gereserveerd.

Dar Es Salaam was slechts een uurtje vliegen. 4 rijen scheidden ons nog van vrijheid en Goodluck. 1. Voor het aanvragen van een visum. 2. voor het kopen van een visum. 3. voor het laten controleren van paspoort en visum. 4.  voor het controleren van de bagage. Met een Deens stel hadden we een soort wedstrijd wie de snelste rij koos. Wij wonnen.   

Vervolgens stortten we ons met Goodluck en de landrover in het enorme drukke verkeer van Dar Es Salaam. (Zie video) Na 5 kwartier filerijden bereikten we het hotel.🙂 🍻

​​​​​​